11/5/2560 12.35
วันนี้พักเที่ยงช้ามากๆเลย ครูที่สอนกว่าจะปล่อยผม ผมเลยอดส่องรุ่นพี่คนนั้นจนได้ เเฮะๆ เสียดายชะมัดเลย ปกติผมชอบไปส่องตอนพี่เขาเรียน พี่เขาจะนั่งติดริมหน้าต่างทางเดินพอดี นั้นทำใหผมชอบเดินผ่านทุกๆวัน บางครั้งพี่เขาเหม่อมองข้างทางบ้าง จนบางครั้งเราก็สบตากัน พอพี่เขามองผมปุ๊ป ผมวิ่งเเบบใส่เกียรืหมาเลยทีเดียว
วันนี้ก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นด้วยล่ะ ตอนที่ผมซื้อน้ำโค้ก ผมเดินไปกินไป ทันใดนั้นเองก็มีลูกบอล อัดมาใส่หัวผมดัง โป๊ก!! ตัวผมพร้อมน้ำนี้ล้มตามกันไปหมด ผมพยามมองหาที่มาของบอล ตอนนั้นเองก็มีเสียงคนถามว่า "เป็นอะไรไหม" ผมโมโหมากก่อนที่จะหันไปด่าว่า "เตะดูคนบ้า--"
ไม่ทันพูดจบ ผมเเทบเป็นลม รุ่นพี่ที่ผมชอบ มองผมด้วยสายตาที่อ่อนโยนด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่จะมาพยุงตัวผมขึ้น "ไปห้องยาบาบไหม พี่ไปส่ง" ผมรีบส่ายหัวทันที ก่อนที่ผมจะรีบเดินหนีไป
เเต่ว่าในตอนเย็นวันนั้นเอง ผมกำลังจะกลับบ้าน รุ่นพี่วิ่งตามผมมาก่อนที่จะยื่นน้ำโค้กให้ พร้อมพูดว่า
"ตอนเที่ยงพี่เรานะ ทำเราอดกินเลย พี่ซื้อคืนเเล้วนะ" พูดจบ รุ่นพี่ก็ยิ้มหวานก่่อนที่จะวิ่งไปหากลุ่มเพื่อนๆ ผมเเทบช็อค ก่อนที่จะรีบมองขวดน้ำโค้กที่ได้มาเเล้วอมยิ้ม
ตอนนี้เจ้าโค้กก็อยู่กับผมล่ะ อยู่ๆใกล้ผมตลอดเวลาเลย ผมไม่มีทางเเกะมันกินเด็ดขาด
รุ่นพี่ขอบคุณนะครับ ซักวันผมจะพยามกล้าคุยกัยรุ่นพี่ให้ได้นะ
ธีระ
11/5/2560 4.50
0 件のコメント:
コメントを投稿